BEROEPSORGANISATIE VAN
SCHRIJVERS EN VERTALERS





 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Bij wijze van dankwoord
26 november 2014
© Kaj ter Borgh
Dankwoord Ad de Bont bij de uitreiking van de Charlotte Köhler Prijs
Theater Bellevue, 24 november 2014

Beste mensen, ik ben een gelukkig man. Ik kan niet anders zeggen. Want het gebeurt niet elke dag dat de loftrompet zo uitgebreid en deftig wordt gestoken. En nog wel over een heel oeuvre. Ik ben vereerd, gevleid, gelukkig, in de wolken, opgetogen, trots, verheugd, blij, in mijn sas, verrukt, uitgelaten, wat al niet. En ik dacht: hoe kan ik Charlotte Köhler, het bestuur van de Stichting Charlotte Köhler en de Jury bedanken voor deze grote, grote eer. En voor deze grote, grote smak geld? Al zou ik nog een half uur doorpraten: ik zou het niet echt voelbaar kunnen maken.

Dus ging ik op zoek naar iets dat verder zou reiken. En ik kwam uit – hoe kan het ook anders – bij het theater. In het theater krijgt het geschreven woord vleugels en stijgt het boven zichzelf uit. Kan het andere dimensies bereiken. Wat kunnen we na een dag vol bespiegeling en overleg over het vak toneelschrijven beter doen dan ons overgeven aan de magie van toneelspelers die onze teksten optillen dan wel neersmijten maar er altijd iets wonderbaarlijks mee bewerkstelligen, iets dat ons, het publiek, in het hart kan raken.

Samen met een aantal acteurs en actrices met wie ik veel heb gewerkt, heb ik daarom als dank een theatrale impressie van mijn werk voorbereid: fragmenten uit vier verschillende stukken, waarvan drie recent. We beginnen met een paar scenes uit ‘Tahrir’, een stuk over de Egyptische Revolutie dat ik in 2013 schreef in opdracht van het NationalTheater Mannheim. Het stuk moest refereren aan Wilhelm Tell van Schiller – ook over een vrijheidsstrijd - en mede daarom is het voor een groot deel in blankverzen, vijfvoetige jamben, geschreven. Net als Mehmet overigens. U ziet Rian Gerritsen, Rosa Mee, Oscar Siegelaar, Floris Verkerk en Daniel van Klaveren in de proloog, scene 1 en scene 12 van het stuk.

Daarna de eerste tien minuten van “Brave Hendrik’, een stuk voor kinderen vanaf zes jaar dat ik schreef voor acteur, poppenspeler en drama-docent Jouke Lamers. Al jaren produceert hij op eigen kracht en eigen kosten kamishibai-producties: voorstellingen in en rond een Japans theaterkasje. De tekeningen zijn van Jet Landsaat, Bert Vermijs zit achter de knoppen.

Dan een drietal liederen die ik dit jaar schreef voor zangeres Leoni Jansen, in het Haarlemse Bosch en Vaart Kwartier twintig jaar lang mijn buurvrouw en nu voor even mijn muze. Ze werden op muziek gezet door Onno Krijn en ze worden vandaag gezongen door Annemarie Maas met wie ik in verschillende muziektheaterproducties samenwerkte. Aan de vleugel Manuel Wouthuysen.

Overigens is ook deze presentatie mogelijk gemaakt door de Stichting Charlotte Köhler, die vond dat de acteurs en actrices hun werk, ook al betreft het een feestelijke setting, niet gratis hoefden te doen. Waarvoor hulde. Want een dergelijke stellingname is in deze tijd allesbehalve vanzelfsprekend.

Tot slot iets uit de Hompelaar, een stuk uit 2007 en een van mijn eigen favorieten. We doen de laatste scene van het eerste deel, waarvan specialiste Marlies Cordia ooit een fantastische hoorspelversie maakte, met een fascinerende soundscape van Jeroen Kuytenbrouwer. Toen ik dit programma aan het voorbereiden was, vond ik de band daarvan terug en dacht: dat moeten we nog eens doen: tien minuten live hoorspel.

Nog een paar laatste woorden: als theaterauteur ben je altijd een onderdeel van een groot geheel dat bestaat uit mensen voor en achter de schermen. Ik beschouw de toekenning van deze prijs aan mij daarom ook als een erkenning van het werk van een hele generatie. Wij hebben vanaf de jaren tachtig met zijn allen geprobeerd het theater voor kinderen en jongeren op alle fronten op een hoger plan te tillen. Ik geloof te mogen stellen dat ons dat samen ook echt is gelukt. Het Nederlands jeugdtheater is voor velen over de hele wereld een voorbeeld. En daarom wil ik ook al mijn collega’s voor deze prijs bedanken: spelers, technici, dramaturgen, componisten en vormgevers evenzeer als regisseurs, zakelijk leiders en beleidsmakers. Ik voel mij gedragen door hen allemaal.

Tenslotte nog iets persoonlijks: ik zou deze prijs graag aan iemand willen opdragen. En dat is aan jou Suzanne (van Lohuizen). Jij kwam ooit mijn leven binnen als jonge collega schrijfster. Daarna heb je heel verschillende gedaantes aangenomen maar je bent er nooit meer uit verdwenen. En daar ben ik heel blij mee.

Geachte jury: wel bedankt voor de prijs. Geacht bestuur: wel bedankt voor het geld. Geacht publiek: wel bedankt voor jullie aandacht.

Foto's van de uitreiking
© Kaj ter Borgh

  Amsterdammer van de dag, Het Parool
 
 

< vorige
Het misselijkste woord
volgende >
Vergeten schrijvers




 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
login