Uitvaart Veronica Hazelhoff - Ted van Lieshout

De uitgeefster van Querido heeft, met nog een aantal andere mensen, voorafgaand aan de tocht naar het graf gesproken, en ook ik heb enige woorden gezegd: Toen mijn eerste boek net uit was, bijna 25 jaar geleden, was er een uitgeversfeestje waar ik trots rondliep. Ik had het blije gevoel: hier hoor ik voortaan thuis. Ik kwam Veronica tegen, die vroeg: 'Wie ben jij?'
 
Ik zei wie ik was en toen vroeg ze wat ik geschreven had.
'Een jeugdroman,' zei ik.
 
'Nou,' zei Veronica, 'wij schrijven maar kinderboeken, hoor.'
 
De ontmoeting met Veronica is me altijd bijgebleven. Ik voelde me behoorlijk op mijn nummer gezet, maar ik kwam er al gauw achter dat het een manier van relativeren was die Veronica niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk op de been hield. Toen ik haar beter leerde kennen, en dat was al heel gauw, bleek dat ze een ontzettend hartelijke vrouw was met een humor die doorspekt was met ironie en een vleugje sarcasme. Veronica wist wat ik nog niet doorhad, dat kinder- en jeugdboeken niet altijd even serieus genomen worden, hoe goed je je best er ook voor doet.
 
Haar uitspraak maakte wel veel indruk op mij, want ik begreep meteen dat ik niet zo hoog van de toren moest blazen. Maar voor Veronica was kinder- en jeugdliteratuur wel degelijk een kwestie van boven op de toren presteren, ook al moet je in je rolstoel helemaal de trap naar boven op.
Naarmate de jaren verstreken werd dat steeds meer een krachttoer voor Veronica. De zin in schrijven bleef wel, geloof ik, maar haar lichaam stelde haar steeds minder in staat om het daadwerkelijk te doen. Gelukkig waren er hulpmiddelen die het net weer even iets makkelijker maakten. Nou ja, makkelijker. Veronica had een prachtige manier om in heel weinig woorden te zeggen waar het op stond, zowel de goede als de slechte kanten in een paar korte zinnetjes: ‘Nieuwe boek vordert, gelukkig heb ik een spraakprogramma. Maar dan moet je niet de halve winter hoesten. Krijg je rare woorden van.’

Als ze vertelde dat er botten gebroken moesten worden of dat ze andere nare behandelingen moest ondergaan, dacht ik vaak: mens, hoe houd je het vol. Ook dat omschreef ze helder en zonder veel omhaal: ‘Ik heb iets Engs aan mijn handen. Of ik in een spijkerbed wordt geduwd.’
Vaak schreef ze Eng met een hoofdletter. Net als Mister P. Je kunt wel zeggen dat Veronica een innige relatie had met Pijn. Nu Veronica Pijn heeft verlaten, zal Pijn het verder zonder haar moeten zien te stellen. Net als wij.
 
http://tedvanlieshout.web-log.nl/tedvanlieshout/2009/07/uitvaart-veroni.html